"...τι
να πω...ποσο αλλοκοτα ειναι τα παντα σημερα!Ενω η χθεσινη ηταν μια
συνηθισμενη μερα...αναρωτιεμαι μηπως αλλαξα κατα την διαρκεια της
νυχτας.Για να σκεφτω...Ημουνα η ιδια οταν σηκωθηκα σημερα το πρωι?Ειμαι
σχεδον σιγουρη πως θυμαμαι να αισθανομαι λιγο αλλιωτικα...εαν ομως δεν
ειμαι η ιδια,η επομενη ερωτηση ειναι..."ΠΟΙΑ ΕΙΜΑΙ ΓΙΑ ΟΝΟΜΑ ΤΟΥ
ΘΕΟΥ!....ααα...αυτο ειναι μεγαλο μυστηριο..."
...αρχισε να
σκεφτεται ολα τα παιδια που γνωριζε και ειχαν την ιδια ηλικιαμε την ιδια
για να καταλαβει μηπως και ειχε αλλαξει και ειχε γινει καποιο απο
αυτα.
Και να, τι θέλω τώρα να σας πω Μες στις Ινδίες μέσα στην πόλη της Καλκούτας, φράξαν το δρόμο σ' έναν άνθρωπο. Αλυσοδέσαν έναν άνθρωπο κει που εβάδιζε. Να το λοιπόν γιατί δεν καταδέχουμαι να υψώσω το κεφάλι στ' αστροφώτιστα διαστήματα. Θα πείτε, τ' άστρα είναι μακριά κι η γη μας τόση δα μικρή.
Ε, το λοιπόν, ο,τι και να είναι τ' άστρα, εγώ τη γλώσσα μου τους βγάζω. Για μένα, το λοιπόν, το πιο εκπληκτικό, πιο επιβλητικό, πιο μυστηριακό και πιο μεγάλο, είναι ένας άνθρωπος που τον μποδίζουν να βαδίζει. είναι ένας άνθρωπος που τον αλυσοδένουνε
...λογους να ζησει ....
...και να αγαπησει ξανα απο την αρχη...
...γιατι οταν αγαπας το καταλαβαινεις... ....στην σκεψη του αγαπημενου η καρδια σου ζεσταινεται... ....καταλαβαινετε τι θελω να πω? ....i bet you do... :)
In the lonely, dead of midnight
In the dimness, of the twilight
By the streetlight, by the lamplight
I'll be around
In the sunlight, in the daylight
And I'm workin', on the insight
And I'm tryin' to keep, my game uptight
I'll be around
And your memory, I heard this lonely lonely music once
And your memory, has been haunting me ever since
When I'm tryin', tryin' to come down
In my world, my room keeps spinning round
And I'm tryin' to get my feet, back on the ground
You come around
In my memory, I heard the lonely, lonely music once
In my memory, its been haunting me ever since
In the lonely, dead of midnight
In the dimness of the twilight
If you meet me, by the lamplight
I'll be around
And I'm tryin' for the come down
And my room, keeps spinning round and round
And I'm tryin' to get my feet right back on the ground
You come around
....καθησε και σκεφτηκε,οτι σ'ολες τις σχεσεις στις οποιες ειχε λαβει
μερος,σ'ολους τους δεσμους που ειχαν διαρκεια πανω απο ενα
χρονο,επικρατουσε καποια ανισσοροπια.Σ'ενα ζευγαρι μονιμως ο ενας
αγαπουσε παντα πιο δυνατα απο τον αλλον.Εμοιαζε να ειναι νομος της
φυσης,ενας σκληρος και ωμος νομος που οδηγουσε στην υπερενταση και στην
καταστροφη.Και αφου ενας τοσο αδικος και σκληρος νομος επικρατουσε,αφου η
ανισορροπια φαινοταν αναποφευκτη,θα'πρεπε να ειναι πιο ευκολο και πιο
υγιεινο να εισαι εκεινος που αγαπαει λιγοτερο....
(αποσπασμα απο το "Still Life with Woodpecker",Tom Robins)
“'Yes?' he asked, looking at me over the sheet. 'I’m a writer temporarily down on my inspirations.' 'Oh, a writer, eh?' 'Yes.' 'Are you sure?' 'No, I’m not.'"
...εχοντας τελειωσει την βαρδια,μην εχοντας κατι συγκεκριμενο να κανω...
...κανεναν να με περιμενει,κανεναν να με ψαχνει,κανεναν να εχει την αναγκη μου...
...απο εκεινα τα απογευματα που απλα απολαμβανεις την ησυχια του απογευματος,ενος πανεμορφου ανοιξιατικου απογευματος ...με εναν πανεμορφο ουρανο...
...ειναι πολυ ομορφος ο ουρανος την ανοιξη λοιπον...
...ειδικα εκει πριν το σουρουπο...
...ειδικα οταν κανεις δεν εχει την αναγκη να κρεμεται απο πανω σου και κατι να περιμενει...
....ναι ...απολαμβανεις την ησυχια των χρωματων...
...και την μουσικη που παιζει στο λομπυ του ξενοδοχειου...
....Κομοτηνη,20 Απριλιου 2011....
...περσυ ημουν αλλου...
...και προπερσι ακομα πιο αλλου...
...και του χρονου...
...?....
...τα φωτα αναβουν σιγα σιγα...
...βραδιαζει ...
Einmal wissen dies bleibt für immer
Ist nicht Rausch der schon die Nacht verklagt ist nicht Farbenschmelz noch Kerzenschimmer Von dem Grau des Morgens längst verjagt
Η Γνώση άπαξ, μένει για πάντα Δεν είναι η μέθη που τη νύχτα διεκδικεί Δεν είναι σμάλτο ούτε η αχνή λάμψη των κεριών Που τα κυνηγά πολύ καιρό το πρωϊνό γκρίζο.
Einmal fassen tief im Blute fühlen Dies ist meins und es ist nur durch dich Nicht die Stirne mehr am Fenster kühlen Daran ein Nebel schwer vorüber strich
Μια φορά να πιάσεις, βαθιά να νιώσεις το αίμα Αυτό είναι δικό μου και μόνο μέσα από σένα Να μην μπορείς να δροσίσεις πλέον το κούτελο στο παράθυρο Γιατί ένα βαρύ νεφέλωμα το χαϊδεύει
Einmal fassen tief im Blute fühlen Dies ist mein und es ist nur durch dich Klagt ein Vogel, ach auch mein Gefieder Näßt der Regen flieg ich durch die Welt
Flieg ich durch die Welt......
Μια φορά να πιάσει κανείς, βαθιά να νιώσει το αίμα Αυτό είναι δικό μου και μόνο μέσα από σένα Ένα πουλί παραπονιέται αχ, όπως και το δικό μου δέρμα, Που βρέχεται από την βροχή, έτσι πετάω σ’ όλο το κόσμο
