....always crashing....

....τι αλλο να πεις πιο απλα....

...ουκ αν λαβοις παρα του μη εχοντος....

....να θυμηθω να μην το ξεχασω...

...καλημερα σας...

...tell me...

...μαλιστα...

...μα τα λιγα λογια ζαχαρη ,λενε, και τα καθολου μελι...

...τα λογια...

...τα παιρνει ο αερας...

...ΝΑ ΜΕΙΝΟΥΝ ΜΟΝΟ ΤΑ ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ ΛΟΙΠΟΝ!

...πεστε μου εναν ανθρωπο....

...χωρις πολλα λογια...

(αποσπασμα απο το παρακατω)

....what god wants.....

100 best books of all times

http://en.wikipedia.org/wiki/The_100_Best_Books_of_All_Time

...after all...

"those who escape hell
however
never talk about
it
and nothing much
bothers them
after
that.

C.B

....οσο υπαρχουν μαγοι....

...θα υπαρχουν και ανθρωποι που μαγευονται...

...και το αντιθετο...

...και οσο υπαρχουν μονοπατια...

...θα υπαρχει παντα επιθυμια διαφυγης...

...και το αντιθετο...

...και μεχρι να πεθανουμε θα ειμαστε ζωντανοι...

...συμπερασμα..??

...

...a wise man in your heart...

(Credits to ma dear Akis Perdikis for this one)

...χωρις λογια...

...μονο τους στιχους....

...φτανει...
...ισως μοναχα αυτο που συνηθιζε ενας αγαπημενος να λεει...
"Με τους ανθρωπους γινονται ολα"...
...με τους ανθρωπους ναι...

I met a man, a wise old man, the day I lost my pride.
He told me he belonged to me but from me he would hide.
And that I would not hear his voice until I learned to sing.
Now every time I sing I know that I belong.
belong to him.
Singing O why...Singing O why...

He told me he would teach me everything I tried to know.
He made me see that you and me are dreamers in a show.
And when the days were darkest then he lit them with his moons.
And then we crossed the rainbow bridge but we came back...
Came back too soon...
Singing O why...Singing O why...

He showed me where he was Atman that man I could not see.
He pointed to the sky until a ladder I could see.
I climbed for many lives to find the secret golden flower.
And then I woke and found I'd slept for less than half...
Than half an hour.
Singing O why...Singing O why...

He brought us back together then when I was all alone.
He made me see I was not just of earth and skin and bone.
O it makes you feel so beautiful you can tell your Self apart.
Everytime you listen to the wise man in your heart.
Singing O why...Singing O why...

Rainer Maria Rilke

Μην αφήσετε να σας κυριέψει στη μοναξιά σας ανησυχία και ταραχή, επειδή νιώθετε μέσα σας έναν αόριστο πόθο να ξεφύγετε από τη μόνωσή σας. Ίσα-ίσα, αυτός ο πόθος - αν τον μεταχειριστείτε γαλήνια και στοχαστικά, σα μέσο για κάποιο σκοπό - θα σας βοηθήσει ν' απλώσετε τη μοναξιά σας σε πίο πλούσιο και πιο πλατύ χώρο. Οι άνθρωποι έχουν βρει για το κάθε τι την ευκολότερη (συμβατική) λύση, την ευκολότερη απ' όλες τις εύκολες λύσεις. Είναι, ωστόσο, φανερό πώς πρέπει να στεκόμαστε στο Δύσκολο. Κάθε ζωντανή ύπαρξη σ' αυτό στέκεται. Το κάθε τι στη φύση αξαίνει κι "αμύνεται" κατά το δικό του τρόπο. Από μέσα του ξεπηδάει μια ατομικότητα ολότελα δική του, που μάχεται να μείνει δική του με κάθε μέσο και ενάντια σε όλα τα εμπόδια. Λίγα πράγματα ξέρουμε. Όμως, για το ότι πρέπει να στεκόμαστε στο Δύσκολο, θα 'μαστε πάντα σίγουροι. Είναι γόνιμη η μοναξιά, επειδή είναι δύσκολη. Ένας παραπάνω λόγος για να επιχειρήσουμε κάτι, πρέπει να είναι η δυσκολία που το κάτι αυτό παρουσιάζει.
Γόνιμος είναι κι ο έρωτας: επειδή κι ο έρωτας είναι δύσκολος. Έρωτας του ανθρώπου για τον άνθρωπο: ίσως αυτό να 'ναι το δυσκολότερο απ' όσα μας έταξε η μοίρα, το πιο απόμακρο, η τελευταία δοκιμασία, το έργο που όλα τ' άλλα δεν είναι παρά προετοιμασία και προπαρασκευή του. Γι' αυτό κι οι νέοι - που είναι "αρχάριοι" στο κάθε τι - δεν ξέρουν ακόμα να αγαπούν: πρέπει να διδαχτούν τον έρωτα. Με όλο τους το είναι, με όλες τους τις δυνάμεις συμμαζεμένες γύρω στην ερημική φοβισμένη καρδιά τους, που οι χτύποι της ψηλώνουν ολοένα, πρέπει να μάθουν να αγαπούν. Ο καιρός όμως της μαθητείας είναι πάντα καιρός μακρόχρονου "εγκλεισμού". Έτσι είναι, για πολύ καιρό, κι ο έρωτας: μοναξιά. Ολοένα και πιο έντονη και πιο βαθιά μόνωση. Έρωτας δε θα πει να ανοίγεσαι ευθύς, να δίνεσαι, να ενώνεσαι με κάποιον Άλλον (τι θα ήταν, άλλωστε, η ένωση δύο όντων ακαθόριστων ακόμα, ατέλειωτων, ανοργάνωτων;). Είναι μία σπάνια ευκαιρία για να ωριμάσεις, ν' αποκτήσεις μιαν υπόσταση δική σου, να γίνεις εσύ ένας ολόκληρος Κόσμος, για χάρη κάποιου άλλου, αγαπημένου προσώπου. Είναι μια υψηλή, ακράτητη αξίωση, που σε χρίζει εκλεκτό της και σε σπρώχνει προς τα απέραντα πλάτη. Μόνο έτσι θα 'πρεπε να μεταχειρίζονται οι νέοι τον έρωτά τους: σαν ένα καθήκον που τους υποχρεώνει να εργάζονται αδιάκοπα στο μέσα τους κόσμο ("ν'ακρομάζονται και να σφυροκοπάνε νύχτα-μέρα"). Δεν είναι ακόμα ώριμοι για το δόσιμο του εαυτού τους, για την εγκατάλειψη και το σβήσιμό τους μέσα σε ένα άλλο άτομο, για οποιοδήποτε τρόπο Ένωσης. (Πρέπει, πρώτα και για πολύ καιρό, να μαζεύουν και να θυσαυρίζουν ολοένα.) Η Ένωση αυτή, το δόσιμο αυτό, είναι το στερνό σκαλόπάτι. Ίσως η ανθρώπινη ζωή να μη μπορεί ακόμα να το χωρέσει.
Εδώ όμως λαθεύουν οι νέοι τόσο συχνά και τόσο βαριά: ορμάνε ακράτητοι ο ένας προς τον άλλον, όταν τους αγγίξει η αγάπη (είναι στη φύση τους να μη μπορούν να περιμένουν), σκορπίζονται εδώ κι εκεί, ενώ η ψυχή τους είναι γεμάτη ακεφιά, ακαταστασία και ταραχή... Τι μπορεί όμως να βγει απ' αυτό; Τι μπορεί να κάνει η ζωή τούτο το μπερδεμένο σωρό των μισοσπασμένων υλικών, που αυτοί τα ονομάζουν "ένωσή" τους και πολύ θα 'θελαν να τα ονομάσουν "ευτυχία" τους; Και τι τους μέλλεται το αύριο; Καθένας τους αφανίζεται για χάρη του άλλου κι αφανίζει σύγκαιρα τον άλλον και άλλους πολλούς ακόμα, που ίσως να ερχόντουσαν κατόπι. Χάνει το νόημα της απεραντοσύνης, χάνει όλες του τις δυνατότητες.[...] Δεν του μένει παρά να γυρέψει σωτηρία σε μιαν απ' τις άπειρες συμβατικές καταστάσεις που είναι παντού στημένες, σα δημόσια καταφύγια, γύρω απ' αυτόν τον επικίνδυνο δρόμο. Καμιά περιοχή της ανθρώπινης υπόστασης δεν είναι τόσο πολύ γεμάτη από συμβατικότητες, όσο τούτη εδώ: σωσίβια, βάρκες και ναυαγοσωστικά είναι στη διάθεσή του, κάθε είδους βοήθεια που η κοινωνία έχει επινοήσει για τούτο το σκοπό. Για τους ανθρώπους ο έρωτας δεν είναι παρά μια απόλαυση, τον κατάντησαν λοιπόν κάτι εύκολο και φτηνό, ακίνδυνο και σίγουρο, όμοιο με τις απολαύσεις των δρόμων.
Αλήθεια, πόσοι και πόσοι νέοι στάθηκαν ανίκανοι να βρουν το σωστό δρόμο της αγάπης, για πόσους τα σύνορα του έρωτα σταματάνε στο εύκολο, βιαστικό δώσιμο του εαυτού τους! [...] Έρημοι κι αβοήθητοι, πορεύονται στα τυφλά κι ο ένας κι ο άλλος. Σκορπάνε τις καλύτερες δυνάμεις τους για να γλιτώσουν από συμβατικότητες όπως ο γάμος, και πέφτουν σ' άλλες συμβατικές λύσεις, λιγότερο χτυπητές, το ίδιο όμως θανάσιμες. Επειδή μονάχα για συμβατικότητες είναι άξιοι. [...]
Στο δρόμο του Έρωτα (όπως και στο δρόμο του Θανάτου, που είναι δύσκολος κι αυτός) δε θα βρεις - αμα τον αντικρύζεις σοβαρά- κανένα φως, καμιά απόκριση, ούτε σημάδι, ούτε χαραγμένο δρόμο, για να σε βοηθήσουν. [...] Όσο πιο πολύ αποζητάμε τη μοναξιά στη ζωή μας, τόσο περισσότερο ζυγώνουμε το μεγάλο νόημα του έρωτα και του θανάτου. Οι απαιτήσεις που, τραχύς και δύσκολος, ο έρωτας έχει από τη ζωή μας σε όλη της την πορεία, είναι πάρα πολύ βαριές, κι εμείς, στα πρώτα μας βήματα, είμαστε πολύ αδύναμοι μπροστά τους. Αν όμως σταθούμε καρτερικοί και δεχτούμε τον έρωτα αυτόν σαν τραχιά μαθητεία - αντί να χανόμαστε σ' όλα εκείνα τα εύκολα και κούφια παιχνίδια, που επινόησε ο άνθρωπος για να μην αντικρύζει κατάματα τη βαθύτατη σοβαρότητα της ζωής - ίσως τότε, εκείνοι που θα' ρθουν καιρό έπειτα απο μας, να νιώσουν μια κάποια πρόοδο κι ένα ξελάφρωμα. Και θα 'ταν τούτο σημαντικό.

απόσπασμα από το βιβλίο "Γράμματα σ' ένα νέο ποιητή" του Rainer Maria Rilke

....Lucas Samaras...

...εγω μιλαω για τους αλλους οταν μιλαω για τον εαυτο μου,

αλλα οχι μονο για μενα.(....)

(...)οι ανθρωποι συνηθως φοβουνται να πεθανουν...

...προσωπικα δεν νομιζω οτι ειναι κατι κακο...

...μια μεγαλη μορφη...

...με πανανθρωπινη σκεψη...

...χαρηκα πολυ που τον γνωρισα...

...

...black snake....

 

...υποχθονιον και εξαρτητικοτατον...

....αγαπημενο πολλαν...

...για περισσοτερες αποκαλυψεις εδω....

...(credits to ma dear Jess Blackcatbone...)

http://www.veoh.com/watch/v20683571SwZw7gnj

...η αγαπη ειναι ο φοβος?

....επαιτες μιας αλλης ζωης της στιγμης λιποτακτες...

...a skin too few....

 

 

" Once he said : 

"If songs were lines

  in a conversation 

 the situation would be fine"

Nick Drake

http://www.viddler.com/explore/digizen/videos/13/10.804/

(a great source also here too:

http://standinatthecrossroads-blackcatbone.blogspot.com/2007/11/nick-drake-bryter-later-1970-uk-island.html)

...ενα απιστευτο βιντεο...

...οι νομοι της ζουγκλας ειναι σκληροι...

...ομως....

(credits to ma dear Jessie Blackcatbone for this one)

...λαικες θυμοσοφιες γραμμενες σε τοιχο....

...Pygmalion...

...ψαχνοντας μια φωτογραφια ανακαλυψα εναν μυθο...

...(πηγη:http://fcb.pblogs.gr/tags/pygmalion-gr.html)

Η Ουρανία-Αφροδίτη χαρίζει την ευτυχία σε όποιον πιστά την υπηρετεί...!

-------------------------------------------------------------------------------------------

Έτσι έκανε ευτυχισμένο και τον Πυγμαλίωνα,τον μεγάλο γλύπτη από την Κύπρο.....

Ο Πυγμαλίων μισούσε τις γυναίκες.Εκεί στην Αμαθούντα της Κύπρου που ζούσε,τις έβλεπε με πόσο έκλυτο βίο διαβιούσαν και για αυτό το λόγο ζούσε μοναχός του και απέφευγε να νυμφευθεί. Κάποτε λοιπόν λάξευε σε λαμπερό φίλντισι το άγαλμα μιας κοπέλας εξαιρετικά ωραίας. Το άγαλμα έστεκε εκεί,σαν πλάσμα ζωντανό,μέσα στο εργαστήρι του καλλιτέχνη. Νόμιζες πως ανασαίνει,πως να...τούτη τη στιγμή θα κουνηθεί,θ'αρχίσει να περπατάει και να μιλάει... 

Ώρες ολόκληρες ο Πυγμαλίων δεν χόρταινε να το θαυμάζει,ώσπου στο τέλος ερωτεύτηκε το άγαλμα της κοπέλας που το΄χε με τα ίδια του χέρια φτιάξει...Της χάρισε βραχιόλια,σκουλαρίκια,της φόρεσε κοσμήματα,την έντυσε με πολύτιμα ρούχα και της στόλισε το κεφάλι με στεφάνι από λουλούδια...Συχνά της ψιθύριζε..:

- ''Αχ,και να'σουν ζωντανή,να μπορούσες ν'αποκριθείς στα λόγια μου,πόσο ευτυχισμένος θα'μουν!''

Το άγαλμα όμως έστεκε εκεί...Σιωπηλό και παγωμένο! Ο καιρός περνούσε και ο Πυγμαλίων ένοιωθε όλο και πιο ερωτευμένος με το άγαλμα της κοπέλας. Δεν ήξερε τί να κάνει! Κόντευε να τρελαθεί..!

Ώσπου,ήρθαν οι μέρες που γίνονταν οι γιορτές προς τιμήν της Αφροδίτης. Ο Πυγμαλίων πήγε να την τιμήσει.  Πήρε μια δαμάλα με χρυσωμένα κέρατα και την προσέφερε θυσία στην θεά του έρωτα...'Απλωσε τα χέρια του και έκανε ψιθυριστά μια δέησι...

- ''Ω! αιώνιοι Θεοί! Κι εσύ Αφροδίτη που λάμπεις σαν το χρυσάφι...Αν σας είναι μπορετό να χαρίζετε οτιδήποτε σε όποιον σας προσκυνάει,τότε χαρίστε μου μια γυναίκα που να΄ναι όμορφη σαν το άγαλμα της κοπέλας που βγήκε από τα χέρια μου...!''

Δεν τόλμησε ο Πυγμαλίων να παρακαλέσει τους θεούς να δώσουν ζωή στο άγαλμα,γιατί φοβήθηκε μήπως μια τέτοια παράκλησι τους εξοργίσει σαν ασέβεια...Ξαφνικά,εκεί που στεκόταν στον βωμό της θεάς,ξεπετάχτηκε μια λαμπερή φλόγα..! Μ'αυτό η θεά του έδινε σημάδι,ότι οι Θεοί συνάκουσαν την παράκλησί του...

Ο Πυγμαλίων έφυγε και επέστρεψε στο σπίτι του...Πλησιάζει το άγαλμα...και  ω! τι ευτυχία! τι χαρά μεγάλη! Το άγαλμα έγινε πλάσμα ζωντανό! Χτυπούσε η καρδιά του και στα μάτια του σπιθοβολούσε η ζωή! Πανέμορφη ήταν η γυναίκα που χάρισε η Αφροδίτη στον Πυγμαλίωνα! Κι εκείνος την ονόμασε Γαλάτεια...Κι από τότε έμειναν μαζί και τίποτα δεν τους χώρισε! Από τον έρωτά τους γεννήθηκε ο Πάφος,που αργότερα έγινε ο ιδρυτής της σημερινής ομώνυμης πόλεως της Κύπρου...!

...καλησπερα σας...

Peg@

...τι αλλο να πει πιο απλα....

....ενας ακομα απιθανος που μολις "ανακαλυψα" και νιωθω σαν να ανακαλυψα την Αμερικη...

...απο ποιον πλανητη αραγες και αυτος??

...απο ποιον..??

...ε?

....καλησπερα σας...

I thought you had passed, but you caught me at last,

Where you know I could never be worn.

And now that you're here, and you finally hear,

It's so clear on the wings of the dawn.

Where your smile starts to shine, as you breath in the brine

Of the spray on the very same day.

The same day we all go, when we're sure that we know,

What it is to be floating away.

And there's a lovenest, on Tom Tiddler's Ground

And there's a l	ovenest, on Tom Tiddler's	Ground

And there's a l	ovenest, on Tom Tiddler's	Ground

Long before Ede	n, was lost and found.

But you know you'll have to be kind, ifyou're ever gonna find,

The place that your face could have been shown.

Especially when you don't dare, to force anyone there,

To share in the ice being blown.

And there's a lovenest....

And you heard me say 'yes', but you know its a guess,

As somebody else shouted 'no'.

And you know freedom is free, of all the forces that be,

And the ice that you too thought you should throw.

And there's a lovenest....

I thought you had passed, but you caught me at last,

where you know I could nvere be worn.

And now that you're here, and you finally hear,

It's so clear on the wings of the dawn.

And you know freedom is free, of all the forces that be,

And the ice that you too thought should be thrown.

And there's a lovenest....

...το ρομαντσο της μοναξιας...(κατι σαν επιλογος)

"Ειναι αστειο που πιστευουμε οτι ενα ρομαντσο απαιτει δυο ανθρωπους,ενω το ρομαντσο της μοναξιας μπορει να ειναι πολυ πιο υπεροχο και εντονο.

Μονος του,ο κοσμος μας  προσφερεται ελευθερα.Χωρις μασκα...δεν εχει αλλη εκλογη..."

....και εδω τελειωνει η αναγνωση αυτου του  βιβλιου...

...του καλυτερου φιλου του ανθρωπου...

...μετα την μουσικη....

...μετα την φαντασια που αναπτυσσεται με τον συνδυασμο των δυο...

...μετα την φαντασια ...την υπερφυσικη ικανοτητα του ανθρωπινου νου...

...καληνυχτα σας...

...λοιπον...

...υποσχεσεων συνεχεια...

"...ειναι τοσο απλο...οι αλλοι ομως,οπως και 'συ,κοιτατε τις πυραμιδες λαθος..
...Τις κοιταμε λαθος?
Μαλιστα...μια πυραμιδα δεν ειναι το τελειωμενο προιον,το τελικο κατασκευασμα,το πραγμα....ειναι τμημα του ολου πραγματος...και μαλιστα το κατω κατω τμημα...
...οι πυραμιδες ειναι βαθρα μωρο μου....ειναι απλως η βαση οπου στηριζονται αλλα πραγματα και τωρα θα σταθουμε εμεις επανω τους...η κορυφη ειμαστε εμεις,ειμαστε ολοι εμεις...Ολοι εμεις που ειμαστε αρκετα τρελλοι,αρκετα γενναιοι και αρκετα ερωτευμενοι.
Οι πυραμιδες χτιστηκαν σαν βαθρα ωστε οι ψυχες των αληθινα ζωντανων και των αληθινα ερωτευμενων να μπορουν να στεκονται επανω τους και να γαυγιζουν το φεγγαρι...
Οι ψυχες μας,η δικη σου και η δικη μου,θα σταθουν στις κορυφες των πυραμιδων ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ...!

(αποσπασμα απο τον Τρυποκαρυδο του Τομ Ρομπινς)

....για παντα...η πιο μεγαλη υποσχεση ...

...για παντα ευσεβης ποθος...

...καλησπερα σας...

Peg@