...βοηθεια....?
Πέμπτη, Μαΐου 19, 2011
Τετάρτη, Μαΐου 18, 2011
..in a gadda da vida....
LYRICS
In a gadda da vida, baby
(In the Garden of Eden)
In a gadda da vida, honey
Don't you know that I'm lovin' you
Oh, won't you come with me
And take my hand
Oh, won't you come with me
And walk this land
Please take my hand
In a gadda da vida, honey
Don't you know that I'm lovin' you
In a gadda da vida, baby
Don't you know that I'll always be true
Oh, won't you come with me
And take my hand
Oh, won't you come with me
And walk this land
Please take my hand
In a gadda da vida, honey
Don't you know that I'm lovin' you
In a gadda da vida, baby
Don't you know that I'll always be true
Oh, won't you come with me
And take my hand
Oh, won't you come with me
And walk this land
Please take my hand
In a gadda da vida, baby
(In the Garden of Eden)
In a gadda da vida, honey
Don't you know that I'm lovin' you
Oh, won't you come with me
And take my hand
Oh, won't you come with me
And walk this land
Please take my hand
Rainer Maria Rilke
Μην αφήσετε να σας κυριέψει στη μοναξιά σας ανησυχία και ταραχή,
επειδή νιώθετε μέσα σας έναν αόριστο πόθο να ξεφύγετε από τη μόνωσή
σας. Ίσα-ίσα, αυτός ο πόθος - αν τον μεταχειριστείτε γαλήνια και
στοχαστικά, σα μέσο για κάποιο σκοπό - θα σας βοηθήσει ν' απλώσετε τη
μοναξιά σας σε πίο πλούσιο και πιο πλατύ χώρο. Οι άνθρωποι έχουν βρει
για το κάθε τι την ευκολότερη (συμβατική) λύση, την ευκολότερη απ' όλες
τις εύκολες λύσεις. Είναι, ωστόσο, φανερό πώς πρέπει να στεκόμαστε στο
Δύσκολο. Κάθε ζωντανή ύπαρξη σ' αυτό στέκεται. Το κάθε τι στη φύση
αξαίνει κι "αμύνεται" κατά το δικό του τρόπο. Από μέσα του ξεπηδάει μια
ατομικότητα ολότελα δική του, που μάχεται να μείνει δική του με κάθε
μέσο και ενάντια σε όλα τα εμπόδια. Λίγα πράγματα ξέρουμε. Όμως, για το
ότι πρέπει να στεκόμαστε στο Δύσκολο, θα 'μαστε πάντα σίγουροι. Είναι
γόνιμη η μοναξιά, επειδή είναι δύσκολη. Ένας παραπάνω λόγος για να
επιχειρήσουμε κάτι, πρέπει να είναι η δυσκολία που το κάτι αυτό
παρουσιάζει.
Γόνιμος είναι κι ο έρωτας: επειδή κι ο έρωτας είναι δύσκολος. Έρωτας του ανθρώπου για τον άνθρωπο: ίσως αυτό να 'ναι το δυσκολότερο απ' όσα μας έταξε η μοίρα, το πιο απόμακρο, η τελευταία δοκιμασία, το έργο που όλα τ' άλλα δεν είναι παρά προετοιμασία και προπαρασκευή του. Γι' αυτό κι οι νέοι - που είναι "αρχάριοι" στο κάθε τι - δεν ξέρουν ακόμα να αγαπούν: πρέπει να διδαχτούν τον έρωτα. Με όλο τους το είναι, με όλες τους τις δυνάμεις συμμαζεμένες γύρω στην ερημική φοβισμένη καρδιά τους, που οι χτύποι της ψηλώνουν ολοένα, πρέπει να μάθουν να αγαπούν. Ο καιρός όμως της μαθητείας είναι πάντα καιρός μακρόχρονου "εγκλεισμού". Έτσι είναι, για πολύ καιρό, κι ο έρωτας: μοναξιά. Ολοένα και πιο έντονη και πιο βαθιά μόνωση. Έρωτας δε θα πει να ανοίγεσαι ευθύς, να δίνεσαι, να ενώνεσαι με κάποιον Άλλον (τι θα ήταν, άλλωστε, η ένωση δύο όντων ακαθόριστων ακόμα, ατέλειωτων, ανοργάνωτων;). Είναι μία σπάνια ευκαιρία για να ωριμάσεις, ν' αποκτήσεις μιαν υπόσταση δική σου, να γίνεις εσύ ένας ολόκληρος Κόσμος, για χάρη κάποιου άλλου, αγαπημένου προσώπου. Είναι μια υψηλή, ακράτητη αξίωση, που σε χρίζει εκλεκτό της και σε σπρώχνει προς τα απέραντα πλάτη. Μόνο έτσι θα 'πρεπε να μεταχειρίζονται οι νέοι τον έρωτά τους: σαν ένα καθήκον που τους υποχρεώνει να εργάζονται αδιάκοπα στο μέσα τους κόσμο ("ν'ακρομάζονται και να σφυροκοπάνε νύχτα-μέρα"). Δεν είναι ακόμα ώριμοι για το δόσιμο του εαυτού τους, για την εγκατάλειψη και το σβήσιμό τους μέσα σε ένα άλλο άτομο, για οποιοδήποτε τρόπο Ένωσης. (Πρέπει, πρώτα και για πολύ καιρό, να μαζεύουν και να θυσαυρίζουν ολοένα.) Η Ένωση αυτή, το δόσιμο αυτό, είναι το στερνό σκαλόπάτι. Ίσως η ανθρώπινη ζωή να μη μπορεί ακόμα να το χωρέσει.
Εδώ όμως λαθεύουν οι νέοι τόσο συχνά και τόσο βαριά: ορμάνε ακράτητοι ο ένας προς τον άλλον, όταν τους αγγίξει η αγάπη (είναι στη φύση τους να μη μπορούν να περιμένουν), σκορπίζονται εδώ κι εκεί, ενώ η ψυχή τους είναι γεμάτη ακεφιά, ακαταστασία και ταραχή... Τι μπορεί όμως να βγει απ' αυτό; Τι μπορεί να κάνει η ζωή τούτο το μπερδεμένο σωρό των μισοσπασμένων υλικών, που αυτοί τα ονομάζουν "ένωσή" τους και πολύ θα 'θελαν να τα ονομάσουν "ευτυχία" τους; Και τι τους μέλλεται το αύριο; Καθένας τους αφανίζεται για χάρη του άλλου κι αφανίζει σύγκαιρα τον άλλον και άλλους πολλούς ακόμα, που ίσως να ερχόντουσαν κατόπι. Χάνει το νόημα της απεραντοσύνης, χάνει όλες του τις δυνατότητες.[...] Δεν του μένει παρά να γυρέψει σωτηρία σε μιαν απ' τις άπειρες συμβατικές καταστάσεις που είναι παντού στημένες, σα δημόσια καταφύγια, γύρω απ' αυτόν τον επικίνδυνο δρόμο. Καμιά περιοχή της ανθρώπινης υπόστασης δεν είναι τόσο πολύ γεμάτη από συμβατικότητες, όσο τούτη εδώ: σωσίβια, βάρκες και ναυαγοσωστικά είναι στη διάθεσή του, κάθε είδους βοήθεια που η κοινωνία έχει επινοήσει για τούτο το σκοπό. Για τους ανθρώπους ο έρωτας δεν είναι παρά μια απόλαυση, τον κατάντησαν λοιπόν κάτι εύκολο και φτηνό, ακίνδυνο και σίγουρο, όμοιο με τις απολαύσεις των δρόμων.
Αλήθεια, πόσοι και πόσοι νέοι στάθηκαν ανίκανοι να βρουν το σωστό δρόμο της αγάπης, για πόσους τα σύνορα του έρωτα σταματάνε στο εύκολο, βιαστικό δώσιμο του εαυτού τους! [...] Έρημοι κι αβοήθητοι, πορεύονται στα τυφλά κι ο ένας κι ο άλλος. Σκορπάνε τις καλύτερες δυνάμεις τους για να γλιτώσουν από συμβατικότητες όπως ο γάμος, και πέφτουν σ' άλλες συμβατικές λύσεις, λιγότερο χτυπητές, το ίδιο όμως θανάσιμες. Επειδή μονάχα για συμβατικότητες είναι άξιοι. [...]
Στο δρόμο του Έρωτα (όπως και στο δρόμο του Θανάτου, που είναι δύσκολος κι αυτός) δε θα βρεις - αμα τον αντικρύζεις σοβαρά- κανένα φως, καμιά απόκριση, ούτε σημάδι, ούτε χαραγμένο δρόμο, για να σε βοηθήσουν. [...] Όσο πιο πολύ αποζητάμε τη μοναξιά στη ζωή μας, τόσο περισσότερο ζυγώνουμε το μεγάλο νόημα του έρωτα και του θανάτου. Οι απαιτήσεις που, τραχύς και δύσκολος, ο έρωτας έχει από τη ζωή μας σε όλη της την πορεία, είναι πάρα πολύ βαριές, κι εμείς, στα πρώτα μας βήματα, είμαστε πολύ αδύναμοι μπροστά τους. Αν όμως σταθούμε καρτερικοί και δεχτούμε τον έρωτα αυτόν σαν τραχιά μαθητεία - αντί να χανόμαστε σ' όλα εκείνα τα εύκολα και κούφια παιχνίδια, που επινόησε ο άνθρωπος για να μην αντικρύζει κατάματα τη βαθύτατη σοβαρότητα της ζωής - ίσως τότε, εκείνοι που θα' ρθουν καιρό έπειτα απο μας, να νιώσουν μια κάποια πρόοδο κι ένα ξελάφρωμα. Και θα 'ταν τούτο σημαντικό.
απόσπασμα από το βιβλίο "Γράμματα σ' ένα νέο ποιητή" του Rainer Maria Rilke
Γόνιμος είναι κι ο έρωτας: επειδή κι ο έρωτας είναι δύσκολος. Έρωτας του ανθρώπου για τον άνθρωπο: ίσως αυτό να 'ναι το δυσκολότερο απ' όσα μας έταξε η μοίρα, το πιο απόμακρο, η τελευταία δοκιμασία, το έργο που όλα τ' άλλα δεν είναι παρά προετοιμασία και προπαρασκευή του. Γι' αυτό κι οι νέοι - που είναι "αρχάριοι" στο κάθε τι - δεν ξέρουν ακόμα να αγαπούν: πρέπει να διδαχτούν τον έρωτα. Με όλο τους το είναι, με όλες τους τις δυνάμεις συμμαζεμένες γύρω στην ερημική φοβισμένη καρδιά τους, που οι χτύποι της ψηλώνουν ολοένα, πρέπει να μάθουν να αγαπούν. Ο καιρός όμως της μαθητείας είναι πάντα καιρός μακρόχρονου "εγκλεισμού". Έτσι είναι, για πολύ καιρό, κι ο έρωτας: μοναξιά. Ολοένα και πιο έντονη και πιο βαθιά μόνωση. Έρωτας δε θα πει να ανοίγεσαι ευθύς, να δίνεσαι, να ενώνεσαι με κάποιον Άλλον (τι θα ήταν, άλλωστε, η ένωση δύο όντων ακαθόριστων ακόμα, ατέλειωτων, ανοργάνωτων;). Είναι μία σπάνια ευκαιρία για να ωριμάσεις, ν' αποκτήσεις μιαν υπόσταση δική σου, να γίνεις εσύ ένας ολόκληρος Κόσμος, για χάρη κάποιου άλλου, αγαπημένου προσώπου. Είναι μια υψηλή, ακράτητη αξίωση, που σε χρίζει εκλεκτό της και σε σπρώχνει προς τα απέραντα πλάτη. Μόνο έτσι θα 'πρεπε να μεταχειρίζονται οι νέοι τον έρωτά τους: σαν ένα καθήκον που τους υποχρεώνει να εργάζονται αδιάκοπα στο μέσα τους κόσμο ("ν'ακρομάζονται και να σφυροκοπάνε νύχτα-μέρα"). Δεν είναι ακόμα ώριμοι για το δόσιμο του εαυτού τους, για την εγκατάλειψη και το σβήσιμό τους μέσα σε ένα άλλο άτομο, για οποιοδήποτε τρόπο Ένωσης. (Πρέπει, πρώτα και για πολύ καιρό, να μαζεύουν και να θυσαυρίζουν ολοένα.) Η Ένωση αυτή, το δόσιμο αυτό, είναι το στερνό σκαλόπάτι. Ίσως η ανθρώπινη ζωή να μη μπορεί ακόμα να το χωρέσει.
Εδώ όμως λαθεύουν οι νέοι τόσο συχνά και τόσο βαριά: ορμάνε ακράτητοι ο ένας προς τον άλλον, όταν τους αγγίξει η αγάπη (είναι στη φύση τους να μη μπορούν να περιμένουν), σκορπίζονται εδώ κι εκεί, ενώ η ψυχή τους είναι γεμάτη ακεφιά, ακαταστασία και ταραχή... Τι μπορεί όμως να βγει απ' αυτό; Τι μπορεί να κάνει η ζωή τούτο το μπερδεμένο σωρό των μισοσπασμένων υλικών, που αυτοί τα ονομάζουν "ένωσή" τους και πολύ θα 'θελαν να τα ονομάσουν "ευτυχία" τους; Και τι τους μέλλεται το αύριο; Καθένας τους αφανίζεται για χάρη του άλλου κι αφανίζει σύγκαιρα τον άλλον και άλλους πολλούς ακόμα, που ίσως να ερχόντουσαν κατόπι. Χάνει το νόημα της απεραντοσύνης, χάνει όλες του τις δυνατότητες.[...] Δεν του μένει παρά να γυρέψει σωτηρία σε μιαν απ' τις άπειρες συμβατικές καταστάσεις που είναι παντού στημένες, σα δημόσια καταφύγια, γύρω απ' αυτόν τον επικίνδυνο δρόμο. Καμιά περιοχή της ανθρώπινης υπόστασης δεν είναι τόσο πολύ γεμάτη από συμβατικότητες, όσο τούτη εδώ: σωσίβια, βάρκες και ναυαγοσωστικά είναι στη διάθεσή του, κάθε είδους βοήθεια που η κοινωνία έχει επινοήσει για τούτο το σκοπό. Για τους ανθρώπους ο έρωτας δεν είναι παρά μια απόλαυση, τον κατάντησαν λοιπόν κάτι εύκολο και φτηνό, ακίνδυνο και σίγουρο, όμοιο με τις απολαύσεις των δρόμων.
Αλήθεια, πόσοι και πόσοι νέοι στάθηκαν ανίκανοι να βρουν το σωστό δρόμο της αγάπης, για πόσους τα σύνορα του έρωτα σταματάνε στο εύκολο, βιαστικό δώσιμο του εαυτού τους! [...] Έρημοι κι αβοήθητοι, πορεύονται στα τυφλά κι ο ένας κι ο άλλος. Σκορπάνε τις καλύτερες δυνάμεις τους για να γλιτώσουν από συμβατικότητες όπως ο γάμος, και πέφτουν σ' άλλες συμβατικές λύσεις, λιγότερο χτυπητές, το ίδιο όμως θανάσιμες. Επειδή μονάχα για συμβατικότητες είναι άξιοι. [...]
Στο δρόμο του Έρωτα (όπως και στο δρόμο του Θανάτου, που είναι δύσκολος κι αυτός) δε θα βρεις - αμα τον αντικρύζεις σοβαρά- κανένα φως, καμιά απόκριση, ούτε σημάδι, ούτε χαραγμένο δρόμο, για να σε βοηθήσουν. [...] Όσο πιο πολύ αποζητάμε τη μοναξιά στη ζωή μας, τόσο περισσότερο ζυγώνουμε το μεγάλο νόημα του έρωτα και του θανάτου. Οι απαιτήσεις που, τραχύς και δύσκολος, ο έρωτας έχει από τη ζωή μας σε όλη της την πορεία, είναι πάρα πολύ βαριές, κι εμείς, στα πρώτα μας βήματα, είμαστε πολύ αδύναμοι μπροστά τους. Αν όμως σταθούμε καρτερικοί και δεχτούμε τον έρωτα αυτόν σαν τραχιά μαθητεία - αντί να χανόμαστε σ' όλα εκείνα τα εύκολα και κούφια παιχνίδια, που επινόησε ο άνθρωπος για να μην αντικρύζει κατάματα τη βαθύτατη σοβαρότητα της ζωής - ίσως τότε, εκείνοι που θα' ρθουν καιρό έπειτα απο μας, να νιώσουν μια κάποια πρόοδο κι ένα ξελάφρωμα. Και θα 'ταν τούτο σημαντικό.
απόσπασμα από το βιβλίο "Γράμματα σ' ένα νέο ποιητή" του Rainer Maria Rilke
Τρίτη, Μαΐου 17, 2011
....Lucas Samaras...
...εγω μιλαω για τους αλλους οταν μιλαω για τον εαυτο μου,
αλλα οχι μονο για μενα.(....)
(...)οι ανθρωποι συνηθως φοβουνται να πεθανουν...
...προσωπικα δεν νομιζω οτι ειναι κατι κακο...
...μια μεγαλη μορφη...
...με πανανθρωπινη σκεψη...
...χαρηκα πολυ που τον γνωρισα...
...
Δευτέρα, Μαΐου 16, 2011
...με την πλατη στον τοιχο....
...γιατι δεν γινεται τιποτα εμπρος μου με μια ματια να το κλεψω να φυγω...
...καλημερα σας...
Κυριακή, Μαΐου 15, 2011
...a song for a sun....
...ενα πολυ αγαπημενο τεμαχιο χρονια τωρα....
...αν η ζωη μου ειχε soundtrack θα ητανε αυτο...
...?...
...η τουλαχιστον θα ητανε ενα απο αυτα....
...black snake....
...υποχθονιον και εξαρτητικοτατον...
....αγαπημενο πολλαν...
...για περισσοτερες αποκαλυψεις εδω....
...(credits to ma dear Jess Blackcatbone...)
http://www.veoh.com/watch/v20683571SwZw7gnj
Σάββατο, Μαΐου 14, 2011
Πέμπτη, Μαΐου 12, 2011
...a skin too few....
http://www.viddler.com/explore/digizen/videos/13/10.804/
(a great source also here too:
http://standinatthecrossroads-blackcatbone.blogspot.com/2007/11/nick-drake-bryter-later-1970-uk-island.html)
....το τραγουδι της Ηλεκτρας....
....αγαπητοι μου λιγοστοι αλα καλογουστοι φιλοι...
...αυτο θα σας ικανοποιησει περαν του δεοντος...
...διαβαζοντας παρακατω θα καταλαβετε γιατι...
Electra's Song
sung by Martha Lewis
music: Thesia Panayiotou
lyrics: Jay Raskin
from the soundtrack of the film ELECTRA (U.S.A. 1990)
directed by Jay Raskin
produced by Vicky Raskin
clip created by Costas Ferris
hommage a Tamara de Lempicka
sung by Martha Lewis
music: Thesia Panayiotou
lyrics: Jay Raskin
from the soundtrack of the film ELECTRA (U.S.A. 1990)
directed by Jay Raskin
produced by Vicky Raskin
clip created by Costas Ferris
hommage a Tamara de Lempicka
...μαλιστα...
...(credits for once more to ma dear Jess Blackcatbone for this)...
Τετάρτη, Μαΐου 11, 2011
....Babe Ruth....
....πολυ αγαπημενοι...
...Janita love...
...και σας αφιερωνω το σολο στο 2.30 ...
...ω ναι...
Τρίτη, Μαΐου 10, 2011
...ενα απιστευτο βιντεο...
...οι νομοι της ζουγκλας ειναι σκληροι...
...ομως....
(credits to ma dear Jessie Blackcatbone for this one)
Δευτέρα, Μαΐου 09, 2011
...εισαι ηλικιωμενος Πατερα Ουιλλιαμ...
You are old, Father William
Lewis Carroll
(http://www.youtube.com/wat
"Εισαι ηλικιωμενος πατερα Ουιλλιαμ",ειπε ο νεαρος,"και κατασπρα εγιναν τα μαλλια σου
-Και ομως,στεκεσαι στο κεφαλι σου συνεχως-
Νομιζεις πως αυτο ειναι σωστο στην ηλικια σου?"
‘You are old, Father William,’ the young man said,
‘And your hair has become very white;
And yet you incessantly stand on your head -
Do you think, at your age, it is right?’
"Στα νιατα μου"απαντησε ο πατερας Ουιλλιαμ στο γιο,"φοβομουνα πως μπορει να βλαψει τον εγκεφαλο αυτο-αλλα τωρα που δεν διαθετω σιγουρα ιχνος του-ε,το κανω ξανα και ξανα-γιαυτο!"
‘In my youth,’ Father William replied to his son,
‘I feared it might injure the brain;
But, now that I’m perfectly sure I have none,
Why, I do it again and again.’
"Εισαι ηλικιωμενος"ειπε ο νεαρος "οπως ανεφερα ξανα,παρολα αυτα εκανες τουμπα αναποδη στην πορτα-αν κι εχεις παχυνει υπερβολικα-σε παρακαλω να μου πεις που θα παει αυτη η ροτα?"
‘You are old,’ said the youth, ‘as I mentioned before,
And have grown most uncommonly fat;
Yet you turned a back-somersault in at the door -
Pray, what is the reason of that?’
"Στα νιατα μου "ειπε ο σοφος,καθως κουνουσε την κομη την γκριζωπη,"διατηρουσα ολα τα μελη μου πολυ μαλακα χρησιμοποιωντας αυτη την αλοιφη-ενα σελινι το κουτι-να σου πουλησω μερικα?
‘In my youth,’ said the sage, as he shook his grey locks,
‘I kept all my limbs very supple
By the use of this ointment - one shilling the box -
Allow me to sell you a couple?’
"Εισαι ηλικιωμενος ειπε ο νεαρος,"και η σιαγονα σου ειναι μισερη,
για ο,τιδηποτε σκληροτερο απο το λιπος-και ομως εφαγες ολη την χηνα με τα κοκαλα προχθες-
Σε παρακαλω,πως τα καταφερες,για πες!
‘You are old,’ said the youth, ‘and your jaws are too weak
For anything tougher than suet;
Yet you finished the goose, with the bones and the beak -
Pray how did you manage to do it?’
"Το εριξα στο δικαιο στα νιατα μου"-ειπε ο πατερας,
"Και με την γυναικα μου επιχειρηματολογουσα συνεχως
και η μυικη δυναμη της μασελας διαρκει για ολη την ζωη μου ολοσχερως!"
‘In my youth,’ said his father, ‘I took to the law,
And argued each case with my wife;
And the muscular strength, which it gave to my jaw,
Has lasted the rest of my life.’
"Εισαι ηλικιωμενος"ειπε ο νεαρος,"με δυσκολια θα υπεθετε κανεις
πως η οραση σου ειναι σταθερη οπως παλια-και παρολα αυτα πανω στην μυτη σου ενα χελι ισορροπεις-τι σε εκανε τοσο εξυπνο τελικα?"
‘You are old,’ said the youth, ‘one would hardly suppose
That your eye was as steady as ever;
Yet you balanced an eel on the end of your nose -
What made you so awfully clever?’
"Απαντησα τρεις ερωτησεις,και αυτο ειναι αρκετο,-ειπε ο πατερας του-"μην παιρνεις αερα!
Νομιζεις πως μπορω ολημερις να ακουω αυτο?
Φευγα και μην κατεβεις τα σκαλια αν δεν με πεις "Πατερα"!
‘I have answered three questions, and that is enough,’
Said his father; ‘don’t give yourself airs!
Do you think I can listen all day to such stuff?
Be off, or I’ll kick you down stairs!
Lewis Carroll
(http://www.youtube.com/wat
"Εισαι ηλικιωμενος πατερα Ουιλλιαμ",ειπε ο νεαρος,"και κατασπρα εγιναν τα μαλλια σου
-Και ομως,στεκεσαι στο κεφαλι σου συνεχως-
Νομιζεις πως αυτο ειναι σωστο στην ηλικια σου?"
‘You are old, Father William,’ the young man said,
‘And your hair has become very white;
And yet you incessantly stand on your head -
Do you think, at your age, it is right?’
"Στα νιατα μου"απαντησε ο πατερας Ουιλλιαμ στο γιο,"φοβομουνα πως μπορει να βλαψει τον εγκεφαλο αυτο-αλλα τωρα που δεν διαθετω σιγουρα ιχνος του-ε,το κανω ξανα και ξανα-γιαυτο!"
‘In my youth,’ Father William replied to his son,
‘I feared it might injure the brain;
But, now that I’m perfectly sure I have none,
Why, I do it again and again.’
"Εισαι ηλικιωμενος"ειπε ο νεαρος "οπως ανεφερα ξανα,παρολα αυτα εκανες τουμπα αναποδη στην πορτα-αν κι εχεις παχυνει υπερβολικα-σε παρακαλω να μου πεις που θα παει αυτη η ροτα?"
‘You are old,’ said the youth, ‘as I mentioned before,
And have grown most uncommonly fat;
Yet you turned a back-somersault in at the door -
Pray, what is the reason of that?’
"Στα νιατα μου "ειπε ο σοφος,καθως κουνουσε την κομη την γκριζωπη,"διατηρουσα ολα τα μελη μου πολυ μαλακα χρησιμοποιωντας αυτη την αλοιφη-ενα σελινι το κουτι-να σου πουλησω μερικα?
‘In my youth,’ said the sage, as he shook his grey locks,
‘I kept all my limbs very supple
By the use of this ointment - one shilling the box -
Allow me to sell you a couple?’
"Εισαι ηλικιωμενος ειπε ο νεαρος,"και η σιαγονα σου ειναι μισερη,
για ο,τιδηποτε σκληροτερο απο το λιπος-και ομως εφαγες ολη την χηνα με τα κοκαλα προχθες-
Σε παρακαλω,πως τα καταφερες,για πες!
‘You are old,’ said the youth, ‘and your jaws are too weak
For anything tougher than suet;
Yet you finished the goose, with the bones and the beak -
Pray how did you manage to do it?’
"Το εριξα στο δικαιο στα νιατα μου"-ειπε ο πατερας,
"Και με την γυναικα μου επιχειρηματολογουσα συνεχως
και η μυικη δυναμη της μασελας διαρκει για ολη την ζωη μου ολοσχερως!"
‘In my youth,’ said his father, ‘I took to the law,
And argued each case with my wife;
And the muscular strength, which it gave to my jaw,
Has lasted the rest of my life.’
"Εισαι ηλικιωμενος"ειπε ο νεαρος,"με δυσκολια θα υπεθετε κανεις
πως η οραση σου ειναι σταθερη οπως παλια-και παρολα αυτα πανω στην μυτη σου ενα χελι ισορροπεις-τι σε εκανε τοσο εξυπνο τελικα?"
‘You are old,’ said the youth, ‘one would hardly suppose
That your eye was as steady as ever;
Yet you balanced an eel on the end of your nose -
What made you so awfully clever?’
"Απαντησα τρεις ερωτησεις,και αυτο ειναι αρκετο,-ειπε ο πατερας του-"μην παιρνεις αερα!
Νομιζεις πως μπορω ολημερις να ακουω αυτο?
Φευγα και μην κατεβεις τα σκαλια αν δεν με πεις "Πατερα"!
‘I have answered three questions, and that is enough,’
Said his father; ‘don’t give yourself airs!
Do you think I can listen all day to such stuff?
Be off, or I’ll kick you down stairs!
Κυριακή, Μαΐου 08, 2011
Πέμπτη, Μαΐου 05, 2011
...the vast indifference of heaven....
...αυτος ο αγαπημενος σοφος Warren....
....και αυτες οι πανεμορφες τραγουδισμενες σκεψεις του...
....ο,τι πρεπει για αυτο που νιωθω ...
...να ανεβω στο καραβι και να ξαναγυρισω...
...ποσο ξεκαθαρα ειναι ολα οταν φτανεις σε κεινο το σημειο που ξερεις που θελεις να ειναι η καρδια σου....
....μια διαυγεια αντιστοιχη με αυτη του οριζοντα μετα απο μια καταρρακτωδη βροχη...
...και να ειναι ξημερωματα....βλεπεις τοοοοοοοοοσοοο μακρυα....
...καλημερα σας...
Time marches on
Time stands still
Time on my hands
Time to kill
Blood on my hands
And my hands in the till
Down at the 7-11
Gentle rain
Falls on me
All life folds back
Into the sea
We contemplate eternity
Beneath the vast indifference of heaven
The past seems realer than the present to me now
I've got memories to last me
When the sky is gray
The way it is today
I remember the times when I was happy
Same old sun
Same old moon
It's the same old story
Same old tune
They all say
Someday soon
My sins will all be forgiven
Gentle rain
Falls on me
All life folds back
Into the sea
We contemplate eternity
Beneath the vast indifference of heaven
They say "Everything's all right"
They say "Better days are near"
They tell us "These are the good times"
But they don't live around here
Billy and Christie don't--
Bruce and Patti don't--
They don't live around here
I had a girl
Now she's gone
She left town
Town burned down
Nothing left
But the sound
Of the front door closing forever
Gentle rain
Falls on me
All life folds back
Into the sea
We contemplate eternity
Beneath the vast indifference of heaven
Time stands still
Time on my hands
Time to kill
Blood on my hands
And my hands in the till
Down at the 7-11
Gentle rain
Falls on me
All life folds back
Into the sea
We contemplate eternity
Beneath the vast indifference of heaven
The past seems realer than the present to me now
I've got memories to last me
When the sky is gray
The way it is today
I remember the times when I was happy
Same old sun
Same old moon
It's the same old story
Same old tune
They all say
Someday soon
My sins will all be forgiven
Gentle rain
Falls on me
All life folds back
Into the sea
We contemplate eternity
Beneath the vast indifference of heaven
They say "Everything's all right"
They say "Better days are near"
They tell us "These are the good times"
But they don't live around here
Billy and Christie don't--
Bruce and Patti don't--
They don't live around here
I had a girl
Now she's gone
She left town
Town burned down
Nothing left
But the sound
Of the front door closing forever
Gentle rain
Falls on me
All life folds back
Into the sea
We contemplate eternity
Beneath the vast indifference of heaven
Τρίτη, Μαΐου 03, 2011
...υπαρχει .....
...πολυς και κακος κοσμος εκει εξω...
...μα πρεπει να ερθουμε σε επαφη....
...για να συνειδητοποιησουμε το ποσο χαμηλα μπορεις να πεσεις σαν ανθρωπος...
...μικροψυχοι και ασυνειδητοι...
...δημοσιουπαλληλισκοι κακιας παστας δουλευετε και φτυνετε επανω στο ψωμακι που τρωτε....
...το χειροτερο ειδος...
...ο θανατος σου η ζωη μου....
...το λιγο που σας γνωρισα σας σιχαθηκα...
...η μικρη μου και ταπεινη αξιοπρεπεια δεν σας αντεχει...
...σας αξιζει να παιδευεστε στα αποτελεσματα των επιλογων σας...
..εγω για ακομη μια φορα θα φυγω...
...γιατι την συνειδηση μου την θελω καθαρη...
...και ας μην ξερω αυριο που θα ξημερωθω...
...εγω μ'εμενα να ειμαι ενταξει...
...γιατι ουδεις αναντικαταστος αγαπη...
...ουδεις εκτος απο τον ιδιο σου τον εαυτο...
...τον εχασες?
...χαθηκες...
...και αν καποιοι δεν καταλαβαινετε την αιτια της εξαρσης μου δεν πειραζει...το τελικο "ζουμι" ειναι παντος καιρου...
...και το τελικο ζουμι ποιο ειναι ε?
...καποτε η αγαπημενη μου Λιλη Ζωγραφου ειχε πει...
"Να εχεις ενα παθος,να μαζευεις χρυσες λιρες...και καποια στιγμη να τις σκορπισεις ολες στον αερα ...να τις σκορπας και να τραγουδας" ειμαι ελευθερος...ειμαι ελευθερος και πιρλα πιρλα πω"...
...σημερα ηπια..
...στην αναισθησια των ανθρωπων...
...αυτην την χωρις μνημη μεγαιρα...
...σε αυτην...
Δευτέρα, Μαΐου 02, 2011
........ships....
Well you asked how much I love you
Why do ships with sails love the wind?
And will I be thinking of you
Will I ever pass this way again
I'll be returning some day
Until then, please don't ask me my direction
Let my tracks be buried in the sea
'Cause to wander is my infection
'Till the four winds bring you back to me
Don't count your memories
Think of me as just a dream
Just like this melody, I sing
Why do ships with sails love the wind?
And will I be thinking of you
Will I ever pass this way again
I'll be returning some day
Until then, please don't ask me my direction
Let my tracks be buried in the sea
'Cause to wander is my infection
'Till the four winds bring you back to me
Don't count your memories
Think of me as just a dream
Just like this melody, I sing
(...ευχαριστω τον blogger Clouds in the Mirror που μου το ξαναθυμισε μετα απο πολλα χρονια...)
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)